خواند و براى ادامهء تحصيلات خود به عراق رفت و مدت شانزده سال در نجف اشرف مشغول تحصيل بود و از آقاى محمد كاظم طباطبايى و آقاى محمد كاظم خراسانى اجازه‌هاى اجتهاد دريافت داشت و سرانجام به وطن خود بازگشت و به عبادت الهى و اشاعهء شريعت محمدى صلّى اللّه عليه و آله ، و نيز تدريس و موعظه مشغول شد و امامت جماعت را برعهده داشت و وعظ و نصيحت از كارهاى روزانهء او به حساب مىآمد و مردم او را دوست مىداشتند و براى او احترام زيادى قايل بودند . مولانا نجف على در سال 1340 ه ق به حج مشرّف شد . محمّد حسين ، مؤلف تذكرهء بىبها ، پس از سفر حج او را در سال 1342 ه ق در بمبئى ديده بود . نجم الحسن ، نجم العلماء 1279 ه ق / 1862 م 1357 ه ق / 1938 م وى يكى از علماى بزرگ دورهء اخير در تاريخ علماى شبه قارهء هند بود كه طرح جديدى را براى اشاعهء اسلام و تبليغ دين پىريزى كرد . مولانا نجم الحسن بن سيد اكبر حسين رضوى در 6 ذىالحجه 1279 ه ق در امروهه به دنيا آمد . پدرش سيد اكبر حسين فردى بسيار بزرگوار ، عابد و زاهد ، فاضل و شاعر بود و در محلهء دانشمندان زندگى مىكرد ، وى فرزندش را براى تحصيل علم دين پرورش داد و پس از پايان دروس ابتدايى او را براى ادامهء تحصيل به نزد مولانا سيد تفضل حسين سنبهلى فرستاد و پس از استفاده از وجود ايشان عازم لكنهو شد و در آنجا تمام علوم اسلامى را در محضر استادان معروف مانند سيد ابو الحسن ابو ، مفتى محمد عباس و ملا على نقى فراگرفت . مولانا نجم الحسن فردى بسيار باهوش و ساعى و نيز صاحب ذوق بود و از اين لحاظ مورد توجه و محبت استادان قرار گرفت و مفتى او را به دامادى خويش پذيرفت و به او اجازه‌هايى عنايت كرد . مولانا نجم الحسن به تدريس پرداخت و در تفسير و حديث ، فقه و اصول و ادب و هيئت نيز اشتهار يافت . وى در منزل مولانا سيد محمد مهدى اديب كه هر پانزده روز يك‌بار جلسهء شعر و ادب برگزار مىكرد شركت مىجست و با خواندن قصايد و اشعار فصيح و بليغ خويش گوى سبقت را از ديگران مىربود و به درجه‌اى از شايستگى رسيد كه از سوى حضرت آية اللّه سيد محمد كاظم طباطبايى ، آية اللّه سيد اسماعيل صدر ، آية اللّه شيخ عباس آل كاشف الغطاء ، آية اللّه